خاطرات سفر (شیما و علی)

با خروج از  بازار زیبای سرپوشیده شیشه ایَ به ناگاه منظر زيباي ميدان دومو انسان را مبهوت مي كند. كليسايي بزرگ در يك ضلع ميدان كه با سنگ هاي مرمر سفيدش منظره اي سحر انگيز به ميدان بخشيده است.

در وسط ميدان جمعيت زيادي موج مي زد كه به جهت يرندگاني كه بدون ترس از انسان ها در زمين و يا ارتفاع كم حركت مي كردند، به تفرج مي پرداختند. هنوز گيج عظمت و زيبايي ميدان بودم كه يكباره جواني كه به نظر ترك تبار مي آمد به من نزديك شد و با ريختن مشتي ارزن روي شانه ام مي خواست تا پرنده ها روي شانه ام قرار گيرند و پشت زمينه زيباي كليساي دومو عكس بگيرم. اولش كمي جاخوردم اما بعد ديدم فرد ديگري مشابه او به ما نزديك شد و بنحوي مشاجره بين آن دو رخ داد متوجه شدم كه هدف يجورايي گدايي و پول گرفتن است و در نتيجه عذر هر دو را خواستم.

کلیسای عظیم دومو، یکی از بزرگترین کلیساهای جهان است. این کلیسا دارای ۱۳۵ مخروطه و ۳۴۰۰ مجسمه است. البته عملیات پایانی احداث این کلیسا در اوایل قرن هجدهم به پایان رسید. نماي اين كليسا از مرمر خاكستري و سنگ سفيد كه با دايره‌هايي از مرمر رنگي تزئين شده، ساخته شده است. اين كليسا دو در عظيم برنزي دارد.

داخل اين كليسا با سنگ‌هاي مرمر سياه و سفيد تزئين شده و سقف و گنبد آن پوشيده از طلاكاري و سقف‌نگاره‌هاي رنگارنگ است. ان كليسا پس از آن كه در سال 1595 دچار آتش‌سوزي شد، مورد بازسازي كلي قرار گرفت و بخش اعظم تزئينات و نقاشي‌هاي كليسا آثاري هستند كه پس از آتش‌سوزي خلق شده‌اند. بخش داخلی این کلیسا بسیار تاریک است، درحالی که ورودی آن کاملاً نورگیر است.فضای داخل این کلیسا پر است از شیشه های رنگی. این کلیسای چهارگوشه پر است از غرفه های اعتراف گیری از گناهکاران.

درست در جلو درگاه ورودی این کلیسا، پلکانی قرار دارد که در پایین آن بازمانده های کلیسای قدیمی دومو نگهداری می شود. در همان قسمت، کلیسایی وجود دارد که باید برای ورود به آن بلیط تهیه کرد. اما در آنجا برای کسانی که تمایلی به دیدن خرابه ها و اشیای کهنه ندارند چیز زیادی برای دیدن، وجود ندارد. مهمترین بخش دیدنی این عمارت بزرگ، بام آن است. در آنجاست که می توان منظره زیبای شهر میلان را در زیر پای صدها مجسمه مرمری دید. بلیت بازدید از بام دومو 3.5 یورو است. اگر کسی بخواهد با آسانسور خود را به بام برساند، باید ۵ یورو پرداخت کند.

یکی از مجسمه های بام دومو بالاتر از بقیه مجسمه ها قرار گرفته است. این همان مجسمه حضرت مریم است که از بالا بر شهر میلان نگاه می کنه. این مجسمه که در سال ۱۷۷۴ در این کلیسا جای گرفته است، مادونینو یا مریم کوچک نام گرفته بود. این درحالی است که ارتفاع این مجسمه بیش از ۴ متر است.

کلیسای دومو در مرکز شهر میلان و در میدان دومو قرار دارد و فاصله آن تا دیگر جاذبه های توریستی این شهر چندان زیاد نیست. یک ایستگاه مترو در جلو آن واقع شده که به نام ایستگاه مترو دومو معروف است.

همچون تمامی کلیساهای ایتالیا، ورود به کلیسای دومو کاملا رایگانه، اما بازدیدکنندگان باید مراقب باشند تا در هنگام بازدید از مکان های مقدس، از لباس هایی که برهنگی تن را به معرض نمایش می گذارد، پرهیز کنند. مثلاً مردها حق پوشیدن شلوارک ندارند و زن ها نباید بالای پاها و حتی شانه هایشان معلوم شه.

در جلوي در اصلي ورودي تابلوهايي وجود داشت كه گرفتن عكس و فيلم از مراسم داخل كليسا رو ممنوع كرده بود. اما در داخل كليسا چندين نفر رو ديدم كه دارند از زيبايي منحصر به فرد داخل عكس مي گيرند به اين خاطر دلم نيومد كه از اين مناظر بگذرم و من هم شروع به عكس گرفتن كردم.

در طرف مقابل ميدان دومو، خيابان كوچكي وجود دارد كه دوطرف آن پراست از غذاهاي رنگاوارنگ ايتاليايي. مردم شهر میلان ذائقه خاصی دارند. اگر ساکنان جنوب ایتالیا عاشق پاستا (غذاهایی نظیر ماکارونی و مشتقات آن) هستند، در عوض میلانی ها به غذای پولنتا عشق می ورزند. آنها پولنتا را در کنار مقداری برنج صرف می کنند. مهمترین غذاهای مورد علاقه میلانی عبارتند از: ریسوتو(برنج زرد زعفرانی)، کتلت میلانی (گوشت چرخ کرده گاو) و اوسوبوکو (خوراک ران گوساله). فرهنگ غذا خوردن ايتاليايي ها جالب آست. آنها ساعت ها صرف غذا خورد مي كنند و آنقدر آرام و با حوصله غذا مي خورند كه حوصله آدم سر مي رود. راستي يادتون باشه براي خوردن اسپاگتي حتما از كلمه راگو استفاده كنيد. چون اسپاگتي هاي معمولي چندان چنگي به دل نمي زنه! متوسط قيمت غذاي معمولي حدود 15 تا 20 يورو هستش. البته بدون مخلفات!

با عبور از اين خيابان و با پياده روي كمتر از 10 دقيقه به ميداني مي رسيم كه در جلوي آن سردر قلعه قديمي اسفورزا خودنمايي مي كند.آبنماي زيباي جلوي قلعه تصوير قشنگي رو به وجود آورده است. از قرار اين قلعه قديمي كه صدها سال قدمت دارد به زمان دوك هاي ميلان بر مي گردد. خوشبختانه ورودي قلعه رايگان است. برج و باروهاي بزرگ قلعه و محوطه نسبتا بزرگ آن يادآورد گذشته تاريخي آن است.  پس از ورودي اصلي ديوارهاي ورودي داخلي نيز ما را به قسمت مركزي قلعه هدايت مي كند. اونجا موزه اي هم هست كه اشياء قديمي رو نشون مي ده.

وجود سنگ تراش هاي زيبا و مجسمه هايي كه گاها آسيب نيز ديده اند و البته معماري خاص آن كه هنر گذشته ايتاليا را نشان مي ده، از ديدني هاي اصلي شهر ميلان به حساب مي ياد. در اطراف قلعه خندقي عميق و پهن وجود داره كه اكنون با چمنكاري زيبا تزئين شده و زيبايي خاصي به قلعه مي ده.

درست پشت قلعه به پاركي زيبا و بزرگ كه تفرجگاه مناسبي براي مردم ميلان است وصل مي شه. وجود كانتينرهاي فروش خوراكي و يا خرت و پرت هاي كوچك و كارناوال هاي موسيقي و هنري همه و همه فضايي جالب را ايجاد نموده. اين پارك با شيبي ملايم و چمنكاري هايي كه كمي شكل پله اي دارد تا مسافتي دور امتداد داره.

در ايتاليا فرهنگ مردم مشابهت بسياري با ايران داره. بسيار خونگرم و ساده هستند. البته اكثرا زبان انگليسي را نمي دونند و رساندن منظور تنها با زبان بين المللي ايما و اشاره ممكن است. برخلاف سوئيس كه همه چيز منظم و قانونمند بود، چندان نبايد به اين موضوعات توجه كرد. فرضا در سوئيس ياد ندارم كه افراد سگ هايشان را بدون قلاده به خيابان بيارند. اما در ميلان تقريبا همه سگ ها ول هستند. حتي صحنه اي ديدم كه سگي كه در كنار صاحبش ايستاده بود به يكباره به دوچرخه سواري كه كنارشان آمده بود حمله كرد و دست اورا گاز گرفت. بعد هم به مانند ايران با كمي فحش و غرولند ماجرا خاتمه يافت.

در دورنماي اين پارك زيبا مجسمه اي بزرگ كه شباهتي به مجسمه مشهور خيابان شانزليزه در فرانسه داشت به چشم مي خورد اما چون دور بود خيلي نزديك نشدم. جالب آنكه در اين پارك باهم ديدم كه همه مردم از شيرهاي معمولي آب در داخل پارك آب مي نوشند و نديدم كسي آب معدني بخرد!

ميلان شهر صنعتي بزرگي است كه بيشتر جنبه تجاري – صنعتي آن مهم است. در نتيجه كمتر جاي ديدني خاص دارد. با اين حال طي دو روزي كه در ميلان بودم، سعي كردم اماكن ديدني خاص شهر و خصوصا مكان هاي اطراف ايستگاه را ببينم. مجسمه سنگي طاقي شكل گالي بالدي و چندين نقش و نگار زيباي ديگر. متروي زيباي ميلان هم وسيله اي مناسب براي جابجايي است. البته دستگاههاي بليط فروشي به زبان ايتاليايي است و كمي خريد كردن بدون دانستن زبان  دشوار است.

از آنجاكه كمي فرانك همراه داشتم براي تبديل به بانكي نزديك ايستگاه قطار مراجعه كردم. بانك كه ورودي محفظه اي امنيتي داشت و نسبتا كوچك بود. صف 2 نفره اي بود كه پشت آنها ايستادم. از 3 باجه بانك فقط يكي كار مي كرد و آن هم آنقدر كند بود كه 30 دقيقه طول كشيد كه نوبت به من برسد. بعدهم متصدي براي چنج پول از من پاسپورت خواست و آنقدر در زبان ضعيف بود كه بجاي صفحه اول از صفحه اي ويزاي سنگاپور را داشتم كپي گرفت! متاسفانه بعدش با گرفتن صورتحساب از ديدن كارمزد 5 يورويي جا خوردم و از اينكه پول چنج كرده بودم كلي شاكي.

خيلي سريعتر از آنچه انتظار داشتم سفر دو روزه ام به ايتاليا و كل برنامه سفرم به اروپا به پايان رسيد و نهايتا با شاتل هاي ايستگاه قطار راهي فرودگاه ملپنسا كه خارج شهر است شد. ملپنسا فرودگاه بزرگي است كه از دو ترمينال اصلي تشكيل شده و حتما بايد قبلا بدانيد كه پرواز شما از كدام ترمينال انجام مي شود و گرنه مسافت 2 ترمينال نسبتا زياد است. راستش قبلا يكي از دوستان همكلاسي ام در سوئيس گفته بود كه نوع ويزاي شنگن هم متفاوته  و برخي از اونها قابليت سفر به كشورهاي ديگر رو نداره. با اينكه قبلا از اينترنت نوع ويزام كه C بود رو چك كرده بودم اما يه ذره بگي نگي نگراني داشتم. اما تشريفات فرودگاهي چندان سخت نبود و پس از آنكه دقيقا روز آخر اعتبار ويزام مهر خروج خورد و مشكلي پيش نيامد از گيت خروج عبور كردم. درست همانجا بطور غيرمنتظره چند پليس كه سگ هم داشتند ايستاده بودند. يكي از آنها از من پرسيد كه چه مقدار پول همراه دارم و با پاسخ دادن و چك كردن ويزا خيلي راحت وارد بخش ترانزيت شدم. تحمل پرواز 6 ساعته تا دوبي با توجه به آنكه اين بار با پيش بيني قبلي در كنار پنجره صندلي داشتم، خيلي سخت نبود به خصوص آنكه دلم براي وطن و خانواده خيلي تنگ شده بود. در دوبي ديگر كاملا فضا و بوي وطن مي آمد و اين شد كه خوب يا بد اين تجربه ارزشمند نيز به جمع تجربه هاي قبلي ام اضافه شد. تا كي بازهم فرصتي پيش دهد كه بزرگترين تفريحم ،يعني جهانگردي ميسر گردد.

پايان

اينم لينك فايل پي دي اف متن كامل با عكس ها :

http://wdl.persiangig.com/pages/download/?dl=http://sheida59.persiangig.com/document/Milan.pdf