روز شانزدهم سفر – فرانسه - پاريس (PARIS)– بخش پنجم – بالاي برج ايفل
صبح آخرين روز اقامتمون در پاريس به سرعت ساكهامون بستيم و چون پروازمون براي براتيسلاوا عصر بود تا ظهر مي تونستيم بازم تو پاريس به گردش اختصاص بديم. اما چون مقررات جديد بسياري از هتلها زمان چك اوت رو 11 صبح اعلام كرده بودند به ناچار بايد اتاقمونو تحويل مي داديم.
از اينا كه بگذريم اين بار مقصدمون برج ايفل بود تا شايد با يكساعت زودتر از ساعت شروع به كار برج، بتونيم از پس جمعيت منتظر براومده و بالاخره بالاي برج ايفل رو از نزديك تماشا كنيم. اما با اينكه ساعت 8.30 صبح اونجا بوديم با ديدن صف چندصدنفري كوپ كرديم. جالب اينكه درست كنار ما دروازهاي بود كه افراديكه اينترنتي بليط برج رو خريده بودن بدون اونكه صف زيادي رو پيش رو داشته باشن مستقيما وارد بخش سوار شدن به آسانسورها مي شدن. ماكه امكان پرينت رو نداشتيم از اينكه اين فرصت رو از دست داديم يكم دپرس شديم. بالاخره پس از اونكه ساعت 9.30 در و باز كردن، ما هم در امتداد جمعيت پس از چك هاي امنيتي بليطمونو خريديم. قيمت بليط تا طبقه دوم 8.5 يورو و تا نوك ايفل 14 يورو بود. با اينكه دوست داشتيم نوك ايفلم زيارت كنيم اما راستش با خيل جمعيت و ظرفيت كم آسانسورهاي كوچك فوقاني، ريسك نكرديم و اين شد كه نهايتا با آسانسورهاي كه نسبتا بزرگ بودند به طبقه دوم برج ايفل اكتفا كرديم.
طبقه دوم كه تقريبا همون وسط برج به حساب مي ياد هم حال و هواي متفاوتي داره.
هواي غبار آلود پاريس، منظره رود سن و ساير بناهاي تاريخي همه از اون بالا شكل ديگري دارن. جالب اونكه همه چي هم ساختن يعني از رستوران گرفته تا فروشگاه سوغاتي فروشي و ... . تو اين وادي گرفتن عكس هاي متعدد از چپ و راست هم توسط توريستها دنبال ميشد و البته خوشبختانه چون ما تو همون سري هاي اول بازديد كننده بوديم، هنوز اونقدر شلوغ نبود كه دست و پاگيرمون بشه.
به هر حال با اينكه مي شد يكم بيشتر اون بالا بمونيم اما سريعتر برگشتيم تا بتونيم از هتل راهي فرودگاه بشيم. اين بار هم مترو هاي پاريس و برنامه منظمشون خيالمونو راحت مي كرد و با اينكه ساك همراهمون بود اما پيدا كردن مسير برامون خيلي سخت نبود.
اون ساختمونهاي بلند كه در دوردست ديده ميشه محله لادفانس يا همون نيويورك پاريس هست كه ما وقت نشد بريم ببينيم.
تبليغاتي كه تو متروهاي پاريس ديديم خيلي جالب بود. ما فقط عكساشو نگاه ميكرديم چون فرانسه بلد نبوديم ولي جالبه كه وقتي برگشتيم يه ايميلي دريافت كرديم با عنوان "در استفاده از وسايل حمل و نقل عمومي آدم باشيد!" فرهنگ سازيشون واقعاً ستودنيه. اگه ازين عكسا تو متروهاي مام بذارن شايد خيليا ديگه روشون نشه خيلي كارا رو بكنن.
جالبه كه ما اونجا تو متروهاي آلمان هم خيلي ميديديم كه صندلي ها خاليه ولي كسي نميشينه. اصولا اصراري براي نشستن نداشتن! برعكس اينجا كه همه مثل عقاب بالا سر صندليا وايسادن و به محض اينكه خالي شد يا حتي كامل خالي نشده ميشينن! وقتي در مترو ايستگاه امام باز ميشه همه حمله مي كنن و نهايتاً وقتي گرد و خاك مي خوابه مي بيني همه جوونها و جربزه دارها جا ها رو گرفتن و پيرها و ضعيفترها وايسادن!
اين ايميلو كه دقيقا نمي دونیم منبعش كجاست اينجا مياریم . نسبتا جالبه:
سیستم حمل و نقلی پاریس به نظر من سیستم تقریبا کاملی است که به تمام نقاط شهر خدمات رسانی می کند اما این سیستم گرچه به نظر می رسد ایرادات کمی داشته باشد اما نگرانی ها درباره فرهنگ استفاده از این سیستم ها مشاهده می شود.
خلاصه در ترمينال اتوبوس هم كه مارو به فرودگاه بوژه مي رسوند، پس از خريد بليط 15 يورويي، در كنار جمعيتي كه تعدادشون كم هم نبود ايستاديم. اما خوشبختانه نظم اين ترمينال مثال زدني بود چون با تخصيص همزمان 3 اتوبوس، ما بدون دردسر سوار بر اتوبوس، با پاريس وداع كرديم. در مسير راه با كمي خوش شانسي از نزديكي لادفانس كه اصطلاحا نيويورك پاريس ناميده ميشه گذشتيم و اين شد كه بناهاي زيباي اونجا رو هم بصورت جسته و گريخته ديد زديم. و همه اينها وداعي نه چندان شيرين با شهر زيباي پاريس و همه خاطره هاي خوب آن بود.
باور قلبی ما اینه که سفر نه تنها هزینه نیست، بلکه یجورایی سرمایه گذاریه. چرا که خاطرات ارزشمندش تا پایان عمر همراهمونه و یادآوری اونا در طول زمان احساس لذت بخشش رو بارها و بارها در خاطرمون زنده می کنه.